Molenstraat 87 -  Enschede -  Telefoon 053 4339433 -  Gsm 06 47791903

Pers.


Artikel uit De Twentsche Courant Tubantia van 2 februari 2005:

‘OUDE KOPPEN HEBBEN HET MEEST TE VERTELLEN’

Monique Art vormt een kleurig hoekje in een grauw ogend deel van de binnenstad. Het hoekpand, zowat pal naast de fabriek van Sanders aan de Molenstraat, betekende een droomkans voor Monique Oude Wolbers. Dat op een heel bijzonder moment.

Monique Oude Wolbers (52) had net het nieuws ontvangen dat ze vanwege gezondheidsredenen een stapje terug moest met haar werk bij de politie Twente. ‘Ik was voor de helft afgekeurd. Op weg naar huis zag ik studenten met hun boedel uit het pand trekken.’ Ze greep de droomkans en sinds dat moment, ruim drieënhalf jaar geleden, heeft Monique de beschikking over een atelier op een prachtplek. Dicht bij haar woonhuis, in een karakteristiek pand van meer dan een eeuw oud. ‘Het heeft op de nominatie gestaan monument te worden. Heel jammer dat dat niet is doorgegaan. Nu dreigt sloop van het hele blok.” Monique is gehecht geraakt aan het pand, een studentenhuis. Als –legale- onderhuurster heeft ze menig uurtje gestopt in de facelift van de ruimte, binnen en buiten. Haar toko knalt eruit in de verder grauwe straat. De grauwsluier is schijn. Naast haar fleurige abstracte kunstwerken (‘Wervelwinden, net als mijn emoties’) is het atelier annex galerie een rechtgeaard inloophuis, schetst Monique, ‘Het lijkt hier op zaterdag wel de zoete inval. Mensen komen werkelijk van alles vragen.’ En niet onbelangrijk: ze verkoopt geregeld ook nog wel eens een doek. De afgelopen drie maanden was het stil in de ruimte. Met haar man was Monique op rondtocht door Spanje en Portugal. Zo lang had de politievoorlichtster verlof kunnen opnemen bij haar werkgever. Gedurende die periode had zij bij wijze van proef haar werk- en expositieruimte ingezet als ‘etalage-galerie’. Kunstenares Skunky/Hanny van Glabbeek uit Hengelo mocht beide etalages van het voormalige winkelpand benutten. Zij heeft veel respons gehad op haar werk, vertelt Monique. ‘Tot verkoop is het niet gekomen. Dan wilden mensen net weer onderhandelen over dat ene schilderij waar niets van de prijs af kon.” Monique zet in eerste instantie haar eigen creaties weer in de etalage. “Het verkoopt goed, ik heb nauwelijks recent werk staan. Allemaal weg. Gelukkig heb ik na de lange tocht genoeg inspiratie voor nieuwe doeken.” De kunstenares moet nog wel even ‘landen’. Daarna hoopt ze snel de draad op te pakken van ook haar grootste liefde: het portret. In opdracht tekent ze aan de hand van foto’s de gelaatstrekken van mensen. ‘Ik ga daar helemaal in op, leer de persoon kennen. Mensen schrikken daar wel eens van.’ Haar voorkeur: getekende gelaten. ‘Oude koppen hebben gewoon het meest te vertellen.’